ร่าง 2

posted on 16 Jul 2012 03:08 by sylfaria
... เช้าแล้วสินะ ... เด็กหญิงตื่นจากนิทรา ที่เหมือนกับตายไปอีกรอบ
 
ตื่นมา เข้าห้องน้ำ จัดการตัวเอง แล้วก็มานั่ง นึก . . .
เธอยังคงจำอะไรที่เกี่ยวกับตัวเองไม่ได้ซักอย่างเหมือนเมื่อวาน... 
"อ้าว ตื่นแล้วหรอคะ" เจ้าหน้าที่หนุ่มคนนั้นยังอยู่ คงอยู่เป็นพี่เลี้ยงดูแลเด็กเป็นพิเศษล่ะมั้ง 
 
ก็แน่ล่ะ . . . เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หลงทาง จำทางกลับบ้านไม่ได้ และท่าทางจะไม่มีใครแจ้งเด็กหายออกจากบ้านซะด้วยสิ . . . เอายังไงต่อไปดีเนี่ยเรา . . . 
"ค่ะ คุณอา(เปลี่ยจากน้า เป็น อา ฟังดูดีก่าแฮะ) 
"คืองี้ อืม . . จะให้อาเรียกหนูว่าอะไรดี ชื่ออะไรคะ . ." 
" . . . หนู จำไม่ได้ค่ะ . . . เรียกหนูว่าอะไรก็ได้ค่ะ" เธอก้มหน้า แล้วตอบเบา ๆ ทำท่าจะร้องไห้อีกครั้ง
เจ้าหน้าที่หนุ่มทำอะไรไม่ถูก  . . . เอาไงดีหว่าเรา . . . 
 
"จำไม่ได้ก็ไม่เป็นอะไรนะคะ งั้นเรามาตั้งชื่อใหม่กันดีกว่าเนอะ . . เอ ชื่ออะไรดีน้า . . . " เขาทำท่านึก 
"หนูชอบอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าคะ" . . . เธอส่ายหน้าเบา ๆ ทั้ง ๆ ที่ก้มหน้าอยู่ มือกำชายกระโปรงแน่น . . . หงุดหงิดที่จำอะไรไม่ได้  . . . แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร 
"อืม . . .ชื่ออะไรดี . . . น่ารัก ๆ อย่างนี้ชื่อ พริ๊ตตี้ ดีมั้ยคะ " เขาพยายามนึกชื่อดี ๆ ออกมา
 
"ลูเซีย . . . ." . . . อยู่ ๆ เธอก็พูดชื่อหนึ่งขึ้นมาเจ้าหน้าที่ ยิ้มดีใจใหญ่ นึกว่าเธอจำได้แล้ว
"หนูจำได้แล้วหรอคะ ? ชื่อลูเซียสินะ"
"เปล่าค่ะ หนูจำไม่ได้ แค่ อยู่ ๆ ก็อยากใช้ชื่อนี้ หนูใช้ชื่อนี้ได้รึเปล่าคะ คุณอา" เธอช้อนสายตา ที่มีน้ำตาคลอเบ้า ขึ้นมอง ทำซะเจ้าหน้าที่หนุ่มใจแทบละลายด้วยความน่ารัก น่าสงสาร 
"ด.. ได้ค่ะ ลูเซีย สินะ น่ารักดีค่ะ"
 
"คุณอา . . . หนู จำอะไรไม่ได้อย่างนี้ หนูต้องไปหาคุณหมอใช่มั้ยคะ หนูกลัวจัง" เอาน่า ไปโรงพยาบาล มันก็น่าจะดีกว่า เข้าสถานสงเคราะห์ล่ะน่า . . .
"นั่นสินะ . . . ไหนลองเล่าเรื่องให้อาฟังหน่อยได้มั้ยคะว่าเกิดอะไรขึ้น . . . "
เล่า ?  . . . คงได้ล่ะมั้ง ดูแล้ว ผู้ชายคนนี้ก็ไม่มีพิษมีภัยอะไร  . . . 
 
"คือว่า เมื่อวานตอนเย็น หนูตื่นมา จำไม่ได้ว่าที่ไหน หนูก็จำอะไรกับตัวเอง ไม่ได้แล้วค่ะ หนูก็เลยไปเดินเล่นแถว ๆ ริมน้ำ เผื่อจำนึกทางกลับบ้านได้ แต่ . . . ก็นึกไม่ออก . . . คุณอาคะ หนูกลัว หนูจะตายมั้ยคะ ฮือ . ."
ว่าแล้วเธอก็ใส่อารมณ์การแสดงออกไปเล็กน้อย เพื่อให้ดูน่าสงสารยิ่งขึ้นไป เอาให้สมกับอายุร่างกายที่เป็นตอนนี้  เธอเข้าไปกอดเจ้าหน้าที่หนุ่ม แล้วร้องไห้อีกยกหนึ่ง 
"หนูกลัวจังเลยค่ะ ฮือ ๆๆๆ" 
เจ้าหน้าที่หนุ่ม ซึ่งไม่รู้เรื่องเลยว่า ทั้งหมด เป็นการแสดง ถึงเรื่องที่เล่าจะเป็นเรื่องจริงก็เหอะ ... เขาได้แต่ลูบหัว เพื่อปลอดใจเด็กน้อยตรงหน้าเท่านั้น 
 
แต่ทันใดนั้น ประตูที่ปิดอยู่ก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฎตัวของเด็กหญิงอีกคนหนึ่ง ดูแล้วอายุ น่าจะพอ ๆ กับเธอ   หน้าตาหน้ารักสะสวยใช้ได้ ดวงตาที่กลมโต สีสนิมเหล็ก ที่มีแววซุกซนอย่างปิดไม่มิด จมูดเชิดเล็กน้อย ปากเล็ก ๆ สีแดงได้รูป แก้มมีสีเลือดฝาด ผิวขาวใสอย่างเครื่องแก้วเนื้อดี รวมถึงเครื่องแต่งกายที่บ่งบอกว่ามีฐานะพอสมควร   เธอเดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว แล้วเข้าไปหลบหลังโซฟาที่ ลูเซียนอนมาตลอดทั้งคืน
 
"คุณบากิลาโ้ด้ !!!ขอหนูซ่อนในนี้หน่อยนะคะ ถ้าพี่ชายถามหา หนูก็บอกว่าไม่เห็นนะคะ" . . . เธอร้องสั่งแล้วก็มุดเข้าไปหลบอย่างมิดชิด . . .
 
"คุณหนูเลเน่ . . ผมบาลโด้เฉย ๆ นะคร้าบ ไม่ใช่บากิลาโด้  อีกอย่าง ตอนนี้ผมมีแขกนะครับ" 
"บากิลาโด้นั่นล่ะดีแล้ว ชื้อนี้เพราะว่า บาโ้ด้ บาเด้ออะไรนั้นอีก แล้วก็นะ ไม่กวนหรอกน่า ขอหลบหน่อยเดียวเอง" . . . นะ" ช่วงท้ายเธอมองมาที่ เด็กหญิงลูเซียที่ หน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา แต่สีหน้างง ๆ ...
"โถ่ คุณหนู ผมจะไปโกหกท่านผู้บัญชาการได้ยังไงล่ะครับ คุกนะครับคุก" 
"ไม่คุกหรอกน่า ถ้า คุณไม่พูด พี่ชายจะรู้ได้ยังไง" เธอยังคงพูดจาหลังโซฟา 
 
"คุณบาลโด้ ไม่ต้องโกหกตามคำพูดของเด็กเอาแค่ใจ คนนี้หรอกครับ ผมได้ยินหมดแล้ว  . . .มานี่เลย ยัยตัวแสบ" เสียงดังขึ้นมาจากทางประตู พร้อมกับ ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ตรงไปที่หลังโซฟา และอุ้มเด็กหญิง ที่ถูกเรียกว่า ยัยตัวแสบ ขึ้น อย่างไม่ง่ายซักเท่าไร เพราะเธอดิ้น . . . .
"ท่านพี่ใจร้าย  ปล่อยหนูนะ !!!" 
"ไม่ . . ."...
 
"เจอแล้ว" . . . ลูเซียพุดราวกับเพ้อออกมา อย่างแพ่วเบา แต่มันก็ดังพอที่จะทำให้คนข้าง ๆ หันมา . . 
"เจออะไรคะ..." เจ้าหน้าที่หนู่บาลโด้ นี่เอง
"หือ . . .เปล่าค่ะ" เธอหันมาตอบราวกับไม่รู้ว่าเมื่อครู่ตัวเองพูดอะไรออกมา  แต่เจ้าหน้าที่หนุ่มก้ไม่ได้ติดใจอะไร . . .  เจอแบล้วหมายถึงอะไรหว่า  เจอใคร . . . ลุเซียเองก้งง กับ คำพุดที่หลุดปากตัวเองออกมาเหมือนกัน
แต่การสนทนาสั้น ๆ ของวเธอและเจ้าหน้าที่บาลโด้ ก็ทำให้สองพี่น้องหันยกลับาสนได้ได้
"เด้กนั่น ใคร หลานหรอครับคคุณบาลโด้"  พี่ชายจอมโหดของน้องสาวจอมเฮี้ยวหันมาถาม . . . 
"เปล่าครับ เอ่อ . . . เด็กคนนี้หลงทางมาเมื่อคืนนี้ครับ แล้วก็ท่าทางเธอจะสูญเสียความทรงจำซะด้วยสิ" เจ้าหน้าที่บาลโด้ลุกขึ้น ตอบ
"คุณอา . . . พี่ชายคนนี้เป็นใครหรอคะ เค้าจะตีหนูรึเปล่าที่หนูจำทางกลับบ้านไม่ได้" ลุเซียแกล้งถามด้วยท่าทางและน้ำเสียงหวาด ๆ โดยหลบอยู่หลังขาของเจ้าหน้าที่บาลโด้ . . .
"ท่านผู้บัญชาการ ซิกฟรีดน่ะ เจ้านานและหัวหน้า ของอาเอง"
 . . .
"หือ จำอะไรไม่ได้เลยหรอ เจ้าน่ะ" สาวน้อยเลเน่ถามขึ้นเมื่อได้ยิน
ลูเซียได้แต่ส่ายน้า แต่ ตัวพี่ชายจอมโหด หรือ ผู้บัญชาการหนุ่งคนนั้นยังคงมองดูเด้กสาวนิ่ง ๆ ราวกับ จะจับผิดอะไรบางอย่าง
"จำอะไรเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้เลยค่ะ ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น  หนูกลัวจังเลย" . . 
"ท่านพี่ขา . . . น่าสงสารจังเลยค่ะ พากลับไปได้มั้ยคะให้เป็นเพื่อนน้อง นะนะ" เธอเริ่มอ้อนพี่ชาย เพราะที่จริงที่เธอชอบหนีออกมานั้นเพราะเธอแทบจะไม่มีเพื่อนในวัยเดียวกันเลย และเธอก็รู้สึก ถูกชะตากับเด้กสาวปริศนาคนนี้เสียด้วย . . . แต่พี่ชายจอมโหดของเธอก็ยังคงมองเด้กสาวความจำเสื่อมคนนี้นิ่ง ๆ 
"นะ นะ นะ น้าาาาาาาาา . . . แล้วน้องสัณญาว่า จะไม่หนีเที่ยวออกมาข้างนอกโดยไม่บอกก่อน อีกนะคะ"เธอยังอ้อนไม่เลิก 
"ไม่ได้ . . . เธอคนนี้ป่วย . . . ต้องได้รับการรักษา . . . คุณบาลโด้ พาเธอไปโรงพยาบาลซะ" พี่ชายจอมโหดตอบน้องสาว และหันมาสั่ง เจ้าหน้าที่บาลโด้ทันที
อยู่ๆ  แว๊บหนึ่งในหัวใจเธอก็ร้องว่า ไม่นะ อุส่าได้พบกันแล้วแท้ๆ  ถึงเธอจะไม่เข้าใจความรู้สึกหรือความคิดนี้ก็ตาม แต่เธอก้เลือกที่จะร้องไห้ออกมาดัง ๆ แล้ววิ่งไปกอดเจ้าหน้าที่บาลโด้
 
"ไม่เอานะ หนูกลัว คุรอา หนุไม่ไปนะหนูกลัว ไม่เอานะ ให้หนูอยู่ที่นี่ก้ได้ แต่หนูไม่ไปนะหนูกลัว ฮือ"
"ท่านพี่ นะคะ ให้คุณหมอที่บ้านเราดูก็ได้ นะคะ" เลเน่ ขอร้องพี่ชายอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอขอร้องด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนจริง ๆ
 
ทั้งห้อง ตกอยู่ในความเงียบ เจ้าหน้าที่บาลโด้เองก็ทำตัวไม่ถูก ใจหนึ่งก็สงสารหนูน้อยลูเซีย แต่อีกใจก็อยากให้เธอได้รับการรักษาอย่างถูกต้อง ถึงจะแปลกใจที่ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีรายงานวถึึงเหตุการณ์เด็กหายตัวออกจากบ้านเลยก็เหอะ ด้วยอายุแค่นี้ พ่อแม่ หรือผ้ปกครองไม่น่าจะนิ่งนอนใจอยนู่ได้เลยแท้ ๆ
 
"เธอ....ชื่ออะไร" เขาถามถึึงมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท . . .
"หนูจำไม่ได้ แต่ตอนนี้คุณอาเรียกหนูว่า ลูเซีย" เธอก็ตอบโดยจ้องตากลับ
"ทำไมไม่อยากไปหาหมอ ถ้าไปหาหมอแล้วจะหาย จะจำได้จะได้กลับบ้าน . . ." 
"ไม่เอา...หนุกลัว"
 
เขาจ้องตากับเธอซักพักหนึ่ง แล้วก้ถอนหายใจเบา ๆ . . . ถึงใครจะว่าเขาโหดแค่ไหนก้เหอะ แต่กับ น้องสาว เขาไม่เคยปล่อยผ่านได้เลย . . .
"ลุเซีย ... ไปอยุ่ที่บ้านเราก่อนได้ แต่ ต้องได้รับการรักษา และหากมีการติดต่อเรื่องเด็กหายเธอจะต้องกลับบ้านทันที่เมื่อสืบทราบว่าใช่แน่นอนแล้ว . . . และเลเน่ . . . ห้ามหนีออกมาเที่ยวนอกบ้านอีกเด็ดขาด ไม่งั้น อย่าหาว่าพี่ใจร้าย . .. กับกันได้แล้ว คุณมาเวียร์ กังวลแย่แล้วตอนนี้ คุณบาลดด้ฝากตามเรื่องนี้ด้วยนะ สืบหาที่อยู่ของเด็กคนนี้ด้วย" เขาพุดนิ่ง ๆ แ้ล้ววางเลเน่ที่เลิกดิ้นรลงก่อนจะเดินออกไปรอข้างนอก
 
...... "ลูเซีย เราชื่อเลเน่นะ จากนี้เจ้าไปอยู่บ้านเรานะ เป็นเพื่อนเรา!! จะได้เล่นด้วยกัน ไม่ต้องกลัวนะ"
 
"ขอบใจเจ้านะ เลเน่" ลุเซียตอบกลับพร้อมรายยิ้มเต็มหน้า
 
.......................
 

Comment

Comment:

Tweet