เดินไป เดินมา เราไม่รู้หรอกว่าเราเป็นใคร จำอะไรไม่ไ้ด้เลย เกี่ยวกับตัวเองน่ะ น่าเบื่อจริง ๆ 
 
ย้อนกลับไป 2 ชั่วโมงที่แล้ว . . . .
 
"หนู . . . หนู เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมมานอนตรงนี้" หญิงสาวผู้หนึ่งเรียกถามเด็กหญิง ตัวเล็กที่ดูแล้วไม่น่าเกิน 8 ขวบ คิดว่า น่าจะเป็นนักเรียนที่เหลืออยู่ในโรงเรียน เธอจำหนัานักเรียนได้ไม่หมด เพราะว่า นี่ก็พึ่งเปิดเทอมใหม่ มีนักเรียนเข้าใหม่เยอะพอสมควรสำหรับปีนี้ 
"อืม . . . " เด็กหญิงขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาหนักอึ้ง กระพริบเบา ๆ 
"ที่นี่ ? . . . " เธอพูดกับตัวเองเธอจำอะไรไม่ได้ ...
 
"หนู เลิกเรียนนานแล้ว มานอนอะไรตรงนี้จ๊ะ กลับบ้านได้แล้วนะ มีใครมารับหรือเปล่าคะ" หญิงสาว พูดกับเด็กหญิงตัวน้อย  . . . . ไม่รู้เพราะอะไร เด็กหญิงจำอะไรไม่ได้เลย แต่กลับยังคงสติเอาไว้ได้ และรู้สึกแค่ว่า อย่าบอกใครดีกว่า  เดี๋ยวก็คงนึกออกเอง ตอนนี้ต้องไปจากตรงนี้ก่อน 
 
"คือ หนู . . . เอ่อ หนูเหนื่อยน่ะค่ะ กลับก่อนนะคะ บ๊ายบายค่ะ" เธอพูดแค่นี้พร้อมกับลุกขึ้น และวิ่งไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวได้แต่มองตามอย่างงง  ๆ แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากมาย 
 
กลับมาที่ปัจจุบัน .  . . . หลังจาก วิ่งออกจากโรงเรียนมา เธอก็เดินทอดน่องแกร่วแถวริมน้ำ พร้อมกับค่อย ๆ นึกว่า ตกลง เธอเป็นใคร เธอสำรวจร่างกายตัวเองดีแล้วว่า ไม่มีบัตร หรืออะไรบ่งบอกตัวตนของเธอติดตัวไว้เลยซักอย่างเดียว เธอเห็นตัวเองในกระจก ก็เห็นว่าเป็นเพียงเด็กผู้หญิง อายุไม่น่าเกิน 8 หรือ 9 ขวบ แต่เธอกลับรู้ว่าตัวเองมีความคิดที่เกินหน้าตาไปหลายปี
เธอรู้จักหลาย ๆ อย่าง แต่เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร กำัลังจะทำอะไร จะไปที่ไหน
แต่ข้างใน ความรู้สึกมันบอกกับเธอว่า เธอตัวคนเดียว . . . เป็นเรื่องแปลกสำหรับเด็กอายุเท่านี้ที่จะตัวคนเดียว
"ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วด้วยสิ เอาไงดีหว่าเรา สภาพนี้จะไปนอนไหนล่ะเนี่ยคืนนี้ ที่จะกลับ . . . ไม่มี ที่จะไป ไม่มี" เธอคิดอย่างนั้นแล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับลุกขึ้น
"ช่างมัน . . .  หาของกินก่อนดีกว่าหิวแล้ว" . . .
ในตัวเธอมีแค่ เงินจำนวนหนึ่ง ซึ่งเยอะเกินกว่า เด็กตัวแค่นี้จะพกเอาไว้ หรือว่าเธอ รวยมากกันนะ กระเป๋าสะพายที่หยิบติดมือออกมา ก็มี ขวดน้ำ หนังสือการ์ตูนสำหรับเด็ก สมุดเล่มเล็ก ๆ DB ( Digital Book ) ชุดนอนสำหรับเด็ก 1 ชุด ...แต่ของแต่ละอย่างก็ดันไม่มีบอกเลยว่าเธอเป็นใคร ราวกับ ข้อมูลส่วนตัวเธอถูกลยเกลี้ยง ไม่เหลือให้ตามตัว 
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอกลับไม่ตื่นตกใจ หรือกลัว เลยซักนิด เธอเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อ แถว ๆ แม่น้ำ ซื้อนมขวดเล็ก กับขนมปังสอดไส้หมูสับที่บนถุงเขียนบอกว่า อร่อยที่สุดในโลก 
เธอนั่งกินแถว ๆ นั่นแล้วก็ทิ้ง พลางคิดว่า คืนนี้เอาไงดี จะไปนอนไหน จะไปพักที่โรงแรมก็ไม่ได้แน่ ๆ จะไปป้อมตำรวจดี หรือจะไปไหนดี ร้านเกม หรือร้านอะไร ที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง มันก็ไม่ให้เด็กวัยนี้เข้าซะด้วยสิ...
 
"เอางี้ล่ะกัน" คิดได้แล้วเธอก็เดินไปเรื่่อย ๆ และหยุดที่ป้อมสีแดงที่เหมือนบ้านหลังเล็ก ๆ ซะมากกว่า ที่ด้านหน้าเขียนว่า "ป้อมตรวจการ เพื่อบริการประชาชน" 
 
"เอาล่ะ !!! " เธอค่อย ๆ เปล่ยนสีหน้า กลับเป็นเด็กเล็ก ๆ สมวัย แล้วก็ . . .
 
ฮึก....ฮึก ฮือออ. . . ร้องไห้แล้วเดินเข้าไป . . 
"หนู . . เป็นอะไรคะ ร้องไห้ทำไม ให้น้าช่วยอะไรมั้ย?" เจ้าหน้าที่สุดสีน้ำเงิน ในป้อม เดินออกมาแล้วก้มถามเด็กน้อยที่ร้ำองไหอย่างน่าสงสาร
 
"ฮึก . .หนู หนู หลงทาง ฮือ . . . " 
"อ้าว . . . ไม่เป็นอะไรนะ ไม่เป็นไร บ้านหนูอยู่ที่ไหน เดี๋ยวน้าไปส่ง" 
"หนู  . .. หนู ฮึก หนู จำไม่ได้ ฮึก ๆ แง ๆ ๆ ๆ" เธอร้องไห้ออกมาดังจน เจ้าหน้าที่คนนี้แทบจะทำอะไรไม่ถูก 
"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร โอ๋ ๆ มานั่งข้างในนี้ก่อนนะ เดี๋ยวน้าเอาขนมให้กินนะคะ " 
เธอช้อนสายตาที่น้ำตายังคอลเต็มเบ้ามอง "น้าไม่โกรธหนูหรอคะ ที่หนูจำบ้านไม่ได้" 
"ไม่โกรธค่ะ ไปข้างในนะ" แล้วเจ้าหน้าที่ก็อุ้มเด็กหญิง เข้าไปข้างใน 
 
"ดื่มน้ำหวานเย็น ๆ ก่อนนะคะ ไม่ต้องร้องนะ เด็กดี" เจ้าหน้าที่หนุ่ม ยื่นแก้วลายน่ารักใส่น้ำแดงเย็นๆ ให้เด็กหญิงที่นั่งอยู่บนโซฟายาว ที่เป็นส่วนที่พัก เด้กหญิงรับไปดื่มอย่างว่าง่าย 
เขาลากเก้าอี้เล็ก มาใกล้ ๆพลางคิดว่า เวลานี้ให้รุ่นพี่อยู่เฝ้าด้านหน้าคนเดียวคงไม่เป็นอะไร
 
"หนูชื่ออะไรคะ น้าจะได้เีรียกถูก" . . . 
"ชื่อ . . . จำไม่ได้..."แล้วก็ทำท่าจะเิริ่มร้องไห้อีกครั้ง จนเจ้าหน้าที่คนนั้น ต้องโอ๋ เป็นพลันวัน
"โอเค ๆ ไม่เป็นไรค่ะ จำไม่ได้ก็ไม่เป็น ไร เอาว่า วันนี้ นอนที่นี่ก่อนก็แล้วกันนะคะ เดี๋ยวน้าจะช่วยหาคุณแม่ให้นะคะ" 
"นอนที่นี่ได้หรอคะ ไม่โกหกนะคะ เด็กดีห้ามโกหก" เด็กหญิง ช้อนตามองอีกครั้ง ราวกับว่าไม่เชื่อที่เจ้าหน้าที่หนุมคนนี้พูด 
"จริง ๆค่ะ นอนที่นี่ได้ แน่นอนค่ะ ไม่โกหก" 
"งั้นเกี่ยวก้อยสัญญานะคะ" เด็กหญิงยิ้ม แล้วยื่นนิ้วก้อยไปทางเจ้าหน้าที่หนุ่ม 
"ค่ะ สัญญาเลยค่ะ เดี๋ยวจะเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้นะคะ นอนบนโซฟาได้ใช่มั้ย?"
"ค่ะ" เด็กหญิง ยิ้มแล้วพยักหน้ารับ "เอ่อ ห้องน้ำ . . . "
"อ๋อ ห้องน้ำ ทางนู้นเลยค่ะ" "ขอบคุณค่ะคุณน้าใจดี"
 
เด็กหญิง หันมายิ้มเต็มหน้า จนเจ้าหน้าที่หนุ่ม ใจชื้นขึ้น  . . . .
 
แล้วคืนนี้เธอก็มีที่นอนอุ่น ๆ จนได้สินะ . . พรุ่งนี้ จะเป็นยังไง ค่อยว่ากันต่อก็แ้ล้วกัน วันนี้ขอนอนก่อนละกัน

Comment

Comment:

Tweet