MEMO 2

posted on 26 Nov 2010 01:11 by sylfaria
. . . เหงา . . .
วันเวลาคืนกลับสู่อารมณ์นี้อีกแล้ว
ฉันเป็นผู้หญิงขี้เหงางั้นหรอ. . . ก็คงต้องบอกว่า ใช่แล้ว
ชั้นชอบรอยยิ้ม ของผู้คน ไม่ใช่ใบหน้าเคร่งเครียด อย่างที่เห็น ๆ อยู่ในทุก ๆ วันนี้
จะมีบ้างไหม ซักวันหนึ่ง ที่บ้านเราเมืองเราจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง
ฉันเหงา เพราะ ราวกับฉันนั้นไม่มีตัวตนอยู่ในสังคม . . . แต่ก็เป็นสังคมที่ฉันเองเป็นผู้ที่ ตัดตัวเองออกมา
ตอนนี้ฉันอยากรู้จังว่าตัวฉันนั้นสามารถทำอะไรได้หรือไม่ได้บ้าง
ทำไม ฉันถึงได้มองเห็นแต่สิ่งที่ทำไม่ได้ หรือไม่สามารถทำได้นะ
ฉันรู้ว่า ฉันสามารถทำอะไรหลาย ๆ อย่างได้ แต่ ฉันไม่รู้ว่า ฉันทำอะไรได้
นั่งมองจอคอมพิวเตอร์อย่างโดดเดี่ยว นั่งมองทุกคน ที่เดินออกจาบ้านไปทำงาน ไปเรียน
เราล่ะ . . .
เราก็อยากทำงาน อยากเรียน แต่แค่ไม่อยากทำอะไรที่เหมอน ๆ คนอื่น ๆ นัก ไม่เข้าใจ ชีวิตเราเกิดมานั้น จำเป็นด้วยหรอที่ต้องทำอะไร  ๆ อย่างที่ในสังคมบอกให้ทำ
เราต่าง ? ใช่เราคิดว่า เราต่าง  . . .
เรารู้สึกว่า ถ้าหากเราทำอย่างเช่นคนอื่น  ๆ ทำ  ตัวเราที่เป็นเราจะหายไป ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกอย่างนี้
เราก็อยากมีสังคมนะ แต่ก็อยากอยู่คนเดียวด้วย
คนเค้าเรียกว่าเราเป็นอะไรนะ
สังคมบอกว่า เราต้องตื่นเวลานี้ นอนเวลานี้ กินเวลานี้ ทำงานเวลานี้ เล่นเวลานี้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ  ๆ ๆ ๆ
นี่เป็น ชีวิตของเราไม่ใช่หรอ ? ทำไมต้องให้ ใครก็ไม่รู้ มาสั่งด้วยล่ะ
มันจะมีมั้ย งานที่เข้ากับการใช้ชีวิตอย่างเรา งานท่ทำแล้วไม่เดือดร้อนใครแล้วเราเองก็ไม่ต้องฝืน
งานที่ทำแล้ว ไม่ทำให้เรากลายเป็น "หุ่นยนต์" อย่างที่เคย ๆ ทำมา
งานที่ทำแล้ว มีคนยิ้มให้เมื่อเราเข้าหา ไม่ใช่เดินหนีเมื่อเจอหน้าเรา
งานที่ไม่ยึดติดกับ สิ่งต่าง ๆ
มันมี หรือไม่มี
หรือเราต้องสร้างมันขึ้นมาเอง ถึงจะบอกได้ว่า มันมี. . .
. . .
ฉันหวังว่า จะเจอสิ่งนั้นในเร็ววัน . . .

Comment

Comment:

Tweet